Naar Zierikzee... in de mist

Het was al ruim een week sinds ik vernam dat mijn poster gezien werd bij WSV Zierikzee, maar er nog geen boekjes beschikbaar zijn.
Tijd dus om er boeken te gaan leveren.

Zaterdagmorgen voer ik om 6u15 uit, richting Krammer.
De wind stond prima om bij het buitenvaren reeds de zeilen te hijsen. Tegen dat ik op het Volkerak was kon de motor al uit.
En dan kwam de verrassing: zicht op het Volkerak amper 300 meter...

Ik hoor een motor, maar zie niks...

Ik moest de monding van het Schelde-Rijnkanaal nog oversteken, maar bij dergelijk slecht zicht vond ik dat absoluut niet veilig.  Ik hoorde de motoren van de vrachtschepen wel, maar zag ze niet.
Ik begrijp echt niet waarom ze niet hun navigatielichten aansteken.
In elk geval stak ik mijn toplicht aan.  Wat zegt het BPR er eigenlijk over?
Er doemde een vrachtschip op, en vlak achter hem stak ik over.
Vanaf dan zeilde ik op gevoel naar het eilandje.
Ik nam er de kaart bij, en zeilde op kompas in grote rakken naar de Krammer.
Op een dikke mijl van de Krammer doemde er een motorboot op. Hij vaarde zowat recht naar mij.
Het was een boot van Rijkswaterstaat.  Een man kwam naar buiten, mar riep niets, hij keek alleen maar, en ze vaarden dan weer weg.
Het meest absurde waren die vissersbootjes: ze zijn klein, liggen stil te dobberen, en dat in die dichte mist.  Wellicht hebben die gasten geen benul van de vaarreglementen: ze dobberen midden in het vaarwater, of sterker nog: midden in verboden gebied... en als ze varen, halen ze nog eens flinke snelheden.

Na de Krammersluis begon de mist wat op te trekken.
Ik had een volle tij mee, dus tijd genoeg, hoewel:  ik moet wel in Zierikzee zijn voor de winkel(s) toe gaan.
Omwille van de mist hield ik zeer dicht de stuurboordwal. Ik passeerde twee vissers op de wal, en eentje wou indruk maken en smeet zijn dobber tot vlak achter mijn roer.
Heel even wou ik reageren en met de motor in achteruit zijn lijn doorsnijden of zo, maar ik liet het maar zo.
Het was niet verkeerd om flink stuurboordwal te houden want die vrachtschepen zien mij wellicht pas laat.

Eens voorbij de Keeten nam de wind toe en ging het met een flinke vaart onder de Zeelandbrug door.

Na het lange kanaal naar Zierikzee parkeerde ik mijn FS22 bij het restaurantje van de WSV.  Ik werd er bijzonder vriendelijk onthaald en kreeg meteen een plekje aangewezen, een ere-plekje leek het wel: vlakbij het sanitair en de steigertrap naar de wal.
De havenmeester nam zelfs de tijd, want ik vaarde eerst gewoon zo de plek in, maar keerde dan terug naar het kanaal, draaide de boot om, en vaarde er achterwaarts in.
Ze herkenden de solo-vlag en prompt was er extra hulp om mijn lijnen aan te nemen.
Sjiek!

Na een frisse Duvel en een portie bitterballen in het restaurantje wandelde ik naar de watersportzaak Bouwman om mijn boeken te leveren.
Daarna trok ik naar boekhandel De Vries.
Daar was er een man aan de toog die eerst geen interesse in had in mijn boekje, maar toen de zaakvoerder erbij kwam en het boekje bekeek, namen ze alle boekjes die ik nog bij had.
Hij vond het een geslaagd boekje dat zeker zal verkopen.  Leuk!

Zondag voer ik ontieglijk vroeg uit: 5u45. Zo had ik nog tot 4 uur tij mee richting Krammer.  Niet mis, want de stroming aan de Zeelandbrug is best sterk eigenlijk.

Tegen 13u was ik weer in mijn haven, net op tijd want toen ik met de wagen weg reed begon het te regen.

Ik heb echt wel het maximum uit dit weekend gehaald ;-)

Het vrachtverkeer hoor je wel maar zie je pas laat.

De Zeelandbrug eindigt in het niets, lijkt het wel

Verboden gebied? Welk verboden gebied?

Na storm komt... windstilte

Het geplande zeilweekend viel enigzins in het water.
Zaterdag waaide de stront van de dijken, en zondag begon dan weer windstil en erg mistig.

Zaterdag viel er met momenten ook flink wat regen. Dat leek me het ideale moment om eens te controleren of mijn luik vooraan nog wel waterdicht is... niet dus.
De Sikaflex die ik gekocht had voor dit luik hecht niet, de plexi zit alweer los. Hier moet ik echt eens iets anders voor vinden.

Zondag begon met een dichte mist die uitvaren verhinderde. Dat was dan weer het moment om een ander klusje te doen: alle groenaanslag van de voetreling verwijderen. Met zo'n "wondersponsje" uit de Action ging dat als een fluitje van een cent.
Daarna nam ik pen en papier en maakte een nieuw kluslijstje. Misschien had ik dat beter niet gedaan :P

Uiteindelijk kwam tegen 11u de zon er door en kon ik alsnog het water op.
Ik draaide richting Dintelmond en genoot een zwak windje van om en bij de 7 knopen.

Even later viel de wind weg en gooide ik het anker maar uit. Anderen volgden mijn voorbeeld (maar die gingen wel eerst een eindje de verboden zone op... sommigen kennen blijkbaar de betekenis van die gele boeien niet)

Na een lekker soepje trok de wind weer wat aan en zeilde ik richting Krammer, het eilandje rond. Uiteindelijk werd het zelfs een heel leuke wind.

Beetje mistig...

Lap, er groeien plantjes in mn ankerbak!

Uiteindelijk toch een leuk windje!

Friendship in de mist

Enkele weken geleden liep de FS22 van mijn kameraad schade op.
Hij had een havengenoot mee genomen op een zeiltochtje. Die man nam al gelijk het roer in handen, zeggende dat hij het Volkerak kende als zijn broekzak. Uiteindelijk heeft deze man de Sea-Ya aan de grond laten lopen, en wel zo hard dat binnen alle wrangen los gesprongen zijn.
De Sea-Ya moet dus uit het water en we gaan dit laten doen in jachthaven Dintelmond.

De weersvoorspellingen waren niet slecht: 3°C en grijs weer. Dat er zo'n dichte mist ging zijn hadden we niet verwacht.

Plan was dat ik de boot zou over varen, naar Dintelmond, en dat de eigenaar, Robby, dan met de wagen naar de haven daar zou rijden.

Laten we eens gaan zeilen
in dichte mist :P

Het werd een spannend tochtje. Je zou denken dat het simpel de wal volgen is, maar alleen al omdat de recreatietonnen weg zijn, werd het een stuk lastiger. Komt er nog bij dat de mist zo dicht was dat je niet eens van de ene stuurboordboei de volgende kon zien.
Spannend en spooky zeg maar.
Vrachtschepen doemden pas vrij laat op, het geluid was allemaal gedempt.
Plots dook er een zeiljachtje op. Dat is al helemaal te gek: zo goed als niks zicht, slechts een zuchtje wind en zo'n zeiljachte hoor je ook nog eens amper.

Uiteindelijk kon ik Dintelmond bereiken, al moest ik op het einde de kompaskoers wat gokken, want ik had geen enkele kaart bij. Een marifoon had ik al evenmin mee wat achteraf bekeken helemaal niet slim is. Ik vaarde dus puur op geheugen en intuitie...
En toegegeven: in zo'n mist zou een GPS wel handig zijn :P

Eindelijk doemt het havenhoofd van Dintelmond op