De Sail Ya in nieuwe handen

De nieuwe eigenares is in haar nopjes ;-)

1 oktober was mijn laatste zeildag met de Sail Ya.
Toch wel wat emotioneel moet ik zeggen.
De nieuwe eigenaars gingen meezeilen zodat ze de boot wat leren kennen.
We zeilden naar de Krammersluizen, om daar een korte picknick te houden. De wind was hooguit rond de 8 knopen, en uit de ZW-hoek.
Met een halve wind ging het rustig naar de sluizen.
Onderweg gaf ik nog wat uitleg over de lijnen en de zeilen.

Na de picknick zeilden we terug.  Nu werd het een stuk sportiever, en moest er een reef in.  Steeds weer een huzarenstukje om een goede reef te steken onder zeil :P
De Sail Ya haalde een flinke vaart, en de nieuwe eigenaars voelden dat ze een prima koop gedaan hadden.
En ik weet nu wel zeker dat mijn favoriete FS22 in goede handen is.

Ik wens de nieuwe eigenaars een behouden vaart met de Sail Ya.
Ik zal deze boot niet snel vergeten!

Onze grotere Friendship 26 ligt intussen te wachten om naar onze haven te varen.
http://myfriendship26.blogspot.be/

Eens ga je toch groter ;-)

Ik hield het voor onmogelijk. Waarom zou ik een groter jachtje kopen als mijn Sail Ya nu net zo goed in orde is?
Mijn rug was het eerste antwoord.
Maar dan kwam ook mijn vriendin op de proppen. Ze kwam nooit mee naar de boot omdat die te klein is.
"Als je nu een wat grotere koopt, dan wil ik wel vaker kamperen aan boord, en misschien zelfs mee zeilen".
Tja, dat moet ze maar 1 keer zeggen :-)

Dus ja, mijn geliefde (en bekende) Sail Ya is nu te koop.
Wel een gekke gedachte als ik nog maar een week geleden een gloednieuwe Smartroller heb geïnstalleerd,  en de genua heb laten aanpassen.
Zij die mijn blog volgen weten dat de Sail Ya zeer goed in orde is.

Een info-fiche in PDF is via deze link beschikbaar.

5000 euro lijkt me zeer redelijk.

Voor vragen, gil je maar=

+32 496 622 640

Friendship 22 te koop

Nee hoor, het is niet mijn FS22 die verkocht wordt, maar de Friendship van mijn kameraad, Robby.
Hij heeft een groter jachtje gekocht.

Zo komt er een einde aan de 'twin-FS22' die de zeeuwsche wateren onveilig maakten :D
Mooie tochten hebben we samen gemaakt. Zij FS22 komt een flink aantal keren voor in mijn boek "Ik zeil in Zeeland".

Ik hoef niet te vertellen dat Robby zijn FS22 in goede conditie is, voorbije zomer heeft hij er, samen met zijn vriendin, nog een aardige tocht mee gezeild.
Voorbije winter stonden beide FS22 nog naast elkaar op de kant, voor winter onderhoud.
Zijn interieur is nog zo goed al origineel en echt mooi vind ik.

Geinteresseerden kunnen contact met hem opnemen via e-mail of telefonisch:

M +32 475 91 15 77

Nabij Middelharnis (2016)

Echt nog een heel mooi interieur!

Klaar voor een gezamenlijke zomertocht in 2015

Zierikzee (215)

Aan een meerboei nabij de Oesterdam (2015)

Rondje Stellendam-Roompot (215)

Voorbije winter samen op de kant

Twee reven? Ja, twee reven

En de kleinste fok

Dat was de zeil setting toen ik zaterdag naar Willemstad zeilde om bij Yachting Willemstad mijn boeken te leveren. Het was een sportieve tocht, maar alles verliep prima. In de Volkeraksluis was ik even een bezienswaardigheid: een Frans cruiseschip ging mee de sluis in, en terstond grepen de opvarenden naar hun smartphones en camera's. Ik sta nu gegarandeerd op een heleboel fransmannen hun foto's :D

In de namiddag bleef ik in de haven De Batterij, want de wind nam steeds maar toe, en het werd wat teveel om nog prettig te zeilen.
Even prettig buurt bij de heel sympathieke havenmeester. Ook hij legt wat boeken van me te koop
Ook de nacht bleef erg winderig.

Zondagmorgen stond er nog steeds een 20kt NW.
Ik vaarde op motor naar de Volkerak sluis. Eens de sluis door leek de wind in te zakken en haalde ik er vlug een reef uit.
Wat later bleek dat helemaal geen goed idee, en toen een flinke bui me overviel ter hoogte van dat Galathese Haven, haalde ik gewoon het grootzeil naar beneden.
De Volkerak begon stilaan flink hobbelig te worden, en bewegen aan boord werd link, zo link dat ik niet eens mijn fototoestel kon grijpen.
Op een moment zat er een vrachtschip achter me dat heel dicht langs de stuurboordwal bleef en niet van plan was me ruimte te geven, hoewel ik voorrang heb: ik volg ook de stuurboordwal, ik wordt ingehaald, en ben onder zeil. Hij heeft ruimte genoeg want met dit hondenweer is blijkbaar niemand zinnen om te gaan varen.

Na de Noordplaat, moest ik opkuisen richting Krammer sluizen en nam de wind toe tot 30 a 33kt. Ik probeerde er een tweede reef in te steken, maar de stuurautomaat kon deze wind niet aan. Uiteindelijk lukte het. Eenmaal werd ik bijna platgeslagen Door de combinatie van een grote golf (van een vrachtschip) en een vette rukwind.
Dit was de zwaarste zeil trip die ik ooit solo meemaakte. Jammer deelt ik er geen beeldmateriaal van heb, maar het was gewoon ondoenbaar, solo.

In de Krammer sluizen kreeg ik gelukkig de hulp van een paar mensen met een prachtig zeiljacht. Solo afmeren met zo'n stevige wind is anders geen sinecure.

Na de sluizen leek de wind weer wat te minderen. Toch koos ik ervoor dit laatste stukje naar Sint Annaland enkel op de kleine fok te doen. Het ging traag, maar beter zo dan op de Oosterschelde te worstelen met mn grootzeil erbij.

Op de Krabbenkreek was het een heksenketel Door wind tegen stroming. De Wind nam weer toe, en zelfs op de kleine fok alleen schoot ik goed op tegen de stroming in.

Uiteindelijk geraakte ik in de haven, met een zucht van verlichting.

Heftig tochtje!
Nu boeken leveren bij Mariteam...

Zaterdagmorgen om 8u waren er al aardig wat 'witte kopjes'
op het Volkerak

Ola, die bui is voor mij bestemd...

Ik zag een barstje in de gelcoat...

Het begon allemaal met een barstje in de gelcoat van mijn roer.
Een doorsnee booteigenaar weet dan al dat er vast meer aan de hand is dan enkel dat scheurtje.

Ik bracht het roer naar huis en zette er gelijk de schuurmachine op... en ja hoor: een zee van barsten onder die gelcoat.
Om dat weer goed te krijgen gebruikte ik epoxy met verdikkingsmiddel en weefsel.

Normaliter is afwerking met een twee componenten lak de beste oplossing maar om kosten te besparen (en het klassieke probleem in de winter: te vochtige condities) koos ik voor drie lagen gewone lak. Uiteindelijk ziet je roerkoning niet erg af, denk ik.
De kleur die het beste paste bij mijn gelcoat van de boot is de Levis Expert lak 1170 - ivoor beige.

Eigenlijk verliep de klus prima, totdat het roerbeslag er weer op moest.
Mijn epoxy werk was ietsje dikker dan voorheen, en die beugel wou er niet helemaal overheen.
Met wat aanpassingswerkjes ter plaatse paste hij dan toch.

Bij mijn kleine bootjes vroeger maakte ik bouten en moeren weer waterdicht door gebruik van simpele vaseline.  In de gaten waar de bouten doorheen moeten smeerde ik flink wat van dat spul, en ook aan de binnenzijde van het roerbeslag.

Ooit werkte ik een dag als interim bij een fabrikant van graafmachines, en zij poetsen finaal hun verkochte voertuigen met... siliconenspray. Zo was de lak extra beschermd.
Ik heb dat nu eens geprobeerd op mn roer, zien of dat helpt.

Morgen kan het geplaatst worden, op de nieuwe roerpennen :P

eerst epoxy met verdikker, en daar overheen weefsel

alles plamuren met epoxy met verdikker

roerbeslag plaatsen met flink wat vaseline

Afvoerbuizen en zout water...

Op mijn vorige blog over bolafsluiters op de afvoeren kwam wel wat reactie.
Ik denk zelfs dat het een 'toppertje' wordt tussen al mijn posts op mijn blog.
29 lezers op drie dagen tijd is niet mis :P

Tussen al die reacties zat er eentje dat zo waar mijn oudjaar kleurde :P =
"Dus als u uw schip straks weer in het water legt staat er vanaf dan altijd (zout) water in die pijpen. Daar kunnen ze wel tegen? En ik neem aan dat u even heeft opgemeten tot waar dat water precies gaat komen? En wat gebeurd er als dat water in die pijpen gaat bevriezen en uitzetten?"

Het deed me van oud naar nieuw vooral wakker liggen en nadenken over dat zout-water verhaal.
In de buizen zal inderdaad steeds water staan, zoals voorheen het geval was met de afsluiters en de afvoerslangen.

Een Laser mast is gemaakt uit 6060/63-T5 or T6 aluminium legering.

"6060 - T5 Extrusions=
Aluminium alloy 6060 is a medium strength heat treatable alloy with a strength slightly lower than 6005A. It has very good corrosion resistance and very good weldability plus good cold formability especially in temper T4. It is commonly used alloy for very complex cross sections and has very good anodizing response."

Deze is dus zout water bestendig en zeer geschikt voor anodisatie. In combinatie met koper is het weliswaar een ramp. Maar gezien er geen koper in de buurt is, lijkt dit me geen probleem.

Toch wou ik een oplossing vinden voor corrosie door zout water, ook al lig ik momenteel op zoet water.

(stel je voor dat ze op een dag alsnog het Volkerak zout maken, dan liggen de kaarten anders :P  )

Na een nachtje nadenken (wat doet een mens anders van oud naar nieuw :D ) vond ik de oplossing:

de aluminium buizen binnen in coaten met epoxy.

Nieuwjaarsdag was het mooi, helder, weer met lekker veel zon en totaal geen wind. Met pakweg 6 a 7°C echt terrasjesweer dus :P  , of beter: klusjesweer.

Ik bolde naar de boot op een zo goed als lege snelweg (= een zeldzame zaligheid) en begon bij aankomst meteen met het jobke.

Stap 1: de buis goed reinigen met een droge vod. (alle vuil valt er vlot uit)

Stap 2: de buis binnenin schuren

Stap 3: opnieuw reinigen met een droge vod.

Stap 4: goed ontvetten met aceton

Stap 5: inrollen met epoxy.

De eerste laag ziet er prima uit.

Ook al is de mast geanodiseerd, ik ga er in totaal 3 lagen op aanbrengen, dat lijkt me voldoende

(ik ga er nu niet meteen een 'Bismarck' van maken :P )

Bij een FS22 zit het wateroppervlak tussen de 25 a 30cm van de bodem.  gezien de buizen ook bovenaan helemaal afgesloten zijn met isolatiebuis en TEC7 kan dit helemaal geen probleem zijn.

Rest er nog het vraagstuk over het bevriezen van water in de buizen:

Zo'n Lasermast, met een wanddikte van 2mm kan heel wat hebben.  Check maar eens de spanning op de neerhaler, en neerhouder, tijdens het zeilen.

Maar goed, om zeker te zijn ga ik dezelfde truc toepassen als ik deed toen ik nog met bolafsluiters en slangen opgescheept zat: een plastic slangetje, met afgesloten uiteinden dmv TEC7) in de buizen hangen. Die slangen vangen het uitzetten van het ijs op.

Voila, ik denk dat ik nu wel echt alles gedaan heb om met een gerust hart te gaan slapen :D

De binnenzijde zoals ze origineel was

Binnenzijde opruwen met schuurpapier nr. 100

Ontvetten met aceton

Een verfrollertje recht geplooid voor de gelegenheid ;-)

1e laag epoxy kan drogen

Toplicht perikelen

Toen ik in 2012 mijn FS22 kocht was het al een probleem= het toplicht aka ankerlicht.
Bij een jachtje, kleiner dan 7m, kom je toe met een eenvoudig rond schijnend toplicht.

De zooi die er toen op stond was gebarsten, vuil, en niet bepaald bedrijfszeker.
Het was één van de top-prioriteiten om aan te pakken zodra de mast neer gelegd werd.

De rommel die er op stond sloopte ik, de kabel werd vervangen, en zelfs de stekker aan dek.
(http://myfriendship22.blogspot.be/2013/11/vandaag-was-de-mast-aan-de-beurt.html)
Toen wou ik ook het lampje vervangen door een LED-lampje.

Via Sailspecials bestelde ik een LED-lampje voor het toplicht.  Niet bepaald goedkoop (dankzij de portkosten), maar je kreeg dan wel kwaliteit.
Helaas deed dat lampje het niet, en dankzij de voortreffelijke service van Sailspecials kreeg ik een nieuw toegestuurd.
Ik heb niet echt veel geduld en de mast stond alweer rechtop tegen dat het vervang-lampje arriveerde.

Intussen gebruikte ik een ankerlicht dat voorzien is van een eenvoudige 12V-stekker en uitgerust met een schemerschakelaar. Werkt prima, al heeft ook dit ankerlicht geen LED-lampje.  Maar goed, mocht ik toch eens lang in bed blijven liggen, dan zou de schemerschakelaar het lampje al uitschakelen zodra het licht werd.
(maar ja: ik als rasechte ochtendmens was die schakelaar altijd voor :D )

Nu zijn we twee jaar later en wou ik het lampje vervangen... en het werkte alweer niet.
"Dit kan niet" dacht ik, dus ik testte het lampje thuis.
Man, wat geeft dat veel licht zeg!  Je zou er haast las-ogen vran krijgen! :D
En dan viel mijn euro.... het is een foute fitting voor mijn toplicht.
Beetje opzoeken in het oerwoud op internet leverde me de gewenste informatie.
(Hoe deden we dat vroeger zeg, toen er nog geen internet bestond?  :P  )

Mijn toplichtje is een eenvoudig model, geschikt voor een BA15S-fitting.
Ik vermoed dat de 15 voor de diameter van de fitting staat, en de S omdat het slechts één "bolletje" onderaan heeft.  Die BA zou ik totaal niet weten, maar vast niet "Boot-Armatuur"  :D

Nu is mijn duur LED-lampje, dat intussen twee jaar rondslingert op mijn bureau, een BA15D-fitting.
De D staat voor: twee "bolletjes" onderaan. Misterie opgelost WANT dit LED-lampje wordt gevoed via die twee "bolletjes" en niet via één van de "bolletjes" en het omhulsel zoals bij de BA15S.

Bon: ik heb dus twee jaar geleden waarschijnlijk een perfect werkend lampje de vuilnisbak in gekieperd... terugvinden ga ik het alvast niet doen, tenzij ik het "stort" van Antwerpen ga omspitten :D

Ik had dan een toplichtje besteld bij 'ledbootverlichting.nl'. Deze keer dus een BA15S-lampje.
En wat zijn die Nederlandse online shops snel zeg! daar kunnen wij, belgen, een puntje aan zuigen hoor.  Lampje lag de dag erna reeds op mijn bureau.